‘Met bloed doordrenkte baard’ van Daniel Galera is een queeste. Na de
dood van zijn vader gaat een man – laten we hem Z noemen - op zoek naar zijn
grootvader. Of de grootvader dood is of nog leeft, weet niemand. In gezelschap
van Beta, de hond van zijn vader, gaat Z naar Garopaba, het kustplaatsje in het
zuiden van Brazilië waar zijn grootvader ooit verdween. Zijn vader – die
zelfmoord pleegde – had hem gevraagd de hond te doden, maar dat kan Z niet over
zijn hart verkrijgen.
Z is nogal een eenling en heeft een probleem, hij kan
geen gezichten onthouden. Dit zorgt ervoor dat hij zich iedere keer dat hij
iemand ontmoet afvraagt of hij deze persoon al kent. Omdat hij
geen gezichten herkent, let hij op andere kenmerken, op houding, op bewegingen.
Couleur locale
Galera beschrijft graag en veel. Hij geeft me wat ik wil:
Braziliaanse couleur locale. Ik loop met hem door Garopaba, ik hoor het
zuigende geluid van de branding die zijn tegen zijn huis slaat, ik ren met hem
over het strand en loop door de regen de bergen in als hij op zoek gaat naar
zijn grootvader. De intense beschrijvingen zorgen ervoor dat ik meeleef met Z, maar
soms zijn ze teveel en wens ik Galera een strenge redacteur toe die hem in toom
weet te houden en dwingt keuzes te maken.
Getuigenissen
We beleven het verhaal vanuit het perspectief van Z. Op
een aantal pagina’s zijn in een kleiner lettertype getuigenissen van andere
personages ingevoegd. Het geeft de roman het karakter van een thriller, maar
dat is het niet. De getuigenissen voegen niets toe.
Vergeving
Het laatste hoofdstuk gaat over vergeving. Z’s ex Viviane
komt hem opzoeken om te vertellen dat ze zwanger is van een jongen. De vader is
Z’s broer Dante die haar van hem heeft afgepakt. Viviane vraagt Z of hij zijn
broer kan vergeven. Nee, dat kan hij niet. Wat we fout hebben gedaan zeulen we
met ons mee. Niemand kan de slechte dingen wegnemen die we anderen hebben
aangedaan. Het leven is de optelsom van alles wat je doet. Vergeving is daarom niet
mogelijk.
Verhalen
‘Met bloed doordrenkte baard’ gaat ook over mythes en verhalen.
Over de grootvader zijn veel verhalen in omloop. Welk verhaal waar is weten we
niet. Het boek begint met een paar pagina’s vanuit het perspectief van het zestienjarige neefje van Z, de zoon van Viviane en Dante. Hij heeft
veel verhalen gehoord over zijn oom en wil gaan onderzoeken of die waar zijn.
Zo gaan we door, generatie op generatie, op zoek naar de waarheid achter de
verhalen.
Het boek is wat onevenwichtig, maar ik heb het met erg
veel plezier gelezen en merkte dat ik, gedurende de weken dat ik het las op, regelmatig
dacht aan Z en me afvroeg hoe zijn verhaal verder zou gaan. Nu maar hopen dat Galera
meer romans gaat schrijven en dat die worden vertaald in het Nederlands.
Daniel Galera
Daniel Galera is in 1979 geboren in São Paulo en groeide op in
Porte Alegre. Hij schreef ‘Barba ensopado en sagre’ in 2012. De vertaling is
van Harrie Lemmens en verscheen in 2014.
