'De Engelenclub' van Luis Fernando Verissimo

Tien mannen in een niet nader genoemde plaats in Brazilië hebben al jaren een eetclub, de Picadinhoclub, genoemd naar het gerecht dat ze als jongeman altijd aten in de kroeg van Alberi: met maniokmeel, roerei en bakbanaan geserveerd stoofvlees. Door de dood van een van hen zit de eetclub in het slop, maar dan ontmoet Daniel, de ik-figuur, een mysterieuze man, Lucídio, die graag voor hen wil koken.

Goddelijk

Lucídio kookt goddelijk, maar na iedere maaltijd sterft een lid van de Picadinhoclub. Na twee doden weten de anderen dat het geen toeval is en weten ze dat het laatste bord eten dat Lucídio serveert dodelijk is. Maar het weerhoudt hen niet door te gaan met de maaltijden. Want ze hebben niets bereikt in het leven en ze sterven liever na het ultieme genot te hebben meegemaakt, dan voort te leven als een nietsnut. Het vooruitzicht te sterven verhoogt zelfs het eetgenot. ‘Je at in een staat van opwinding, ja euforie bijna.’

De spanning in deze prettig leesbare thriller ligt niet in de vraag wie het heeft gedaan, want dat weten we al vanaf de eerste bladzijde, maar in het waarom. Waarom vergiftigt Lucídio de leden van de eetclub en waarom laten ze zich doden?

Genot

Voor de lezer blijft de ultieme vraag over: wat is eigenlijk de zin van het leven? Is dat het genot, zoals het voor deze verwende mannen lijkt te zijn die niet hoeven te werken voor hun levensonderhoud? Daniel, toch een man van middelbare leeftijd, wordt nog steeds onderhouden door zijn vader. ‘Op de drempel van de dood wil je alleen maar zin en betekenis,’ schrijft hij, als chroniquer van deze gastronomische Russische roulette. Is lust en genot dan voldoende? 
'De Engelenclub' is een amusant boek dat lekker wegleest, maar wat ik me afvraag: zegt het iets over een verwende genotzuchtige leisure class in Brazilië, een klasse die wij in Nederland nauwelijks kennen? Of behoren we allemaal tot de leisure class die is gericht op consumptie en genot?

Luis Fernando Verissimo

Luis Fernando Verissimo werd in 1936 geboren in Porte Alegre. Hij groeide op in de Verenigde Staten en keerde in 1956 terug naar Porte Alegre. Naast romans maakt hij cartoons, is hij vertaler en schrijft hij voor televisie en toneel. Hij schreef kronieken over het dagelijks leven in Brazilië voor diverse tijdschriften.
'O clube dos anjos' kwam uit in 1998. De Nederlandse vertaling kwam uit in 2011 en is van Harrie Lemmens.