Terug naar de bibliotheek

Ik hou van lezen. En het voelt bijna als een plicht om een boek waaraan ik ben begonnen uit te lezen. Maar steeds vaker stop ik als een boek me niet bevalt, zet het terug in de boekenkast of breng het terug naar de bibliotheek. Dit is me de afgelopen maanden twee keer overkomen met een boek van een Braziliaanse auteur. Of eigenlijk drie keer. Ik doe het liefst verslag van boeken die ik heb gelezen, maar ook het mislukte lezen behoeft enige reflectie. 

Te dik

Laat ik met de laatste beginnen. ‘Brazilië, Brazilië’ van João Ubaldo Ribeiro. In de Braziliaanse literatuur die ik lees, zoek ik vooral naar het Braziliaanse, naar couleur locale, naar geschiedenis, naar iets wat me Brazilië beter doet begrijpen. Ik ben er zeker van dat deze historische familiekroniek aan die wens voldoet, en de eerste twee hoofdstukken bevielen me wel. Maar het boek is te dik voor dit moment. Ik heb er geen tijd voor, ik heb er de rust niet voor, ik heb behoefte aan kort en krachtig. Ribeiro gaat terug naar de bibliotheek en ik heb voor de komende dagen ‘Vluchten’ van Ethel Portnoy uit de kast gepakt, een bundel reisverhalen.

Vaag gemijmer

Een paar weken geleden had ik twee boeken van Gracileano Ramos uit de bibliotheek meegenomen. Vol verwachting begon ik aan ‘Kinderjaren’, uit de Privé-domeinreeks. Ik hou erg van biografieën, autobiografieën en memoires, maar met de herinneringen van Ramos schoot het niet op. Het bleef bij vaag gemijmer. Nu kan het eraan liggen dat herinneringen aan de vroegste kinderjaren slechts impressionistisch zijn, maar toen ik ongeduldig doorbladerde, zag ik geen verandering in stijl. Sorry Gracileano, en sorry August Willems, die natuurlijk heel wat weken, of misschien zelfs wel maanden, aan de vertaling heeft gewerkt. Ook dat nog, voel ik me schuldig als ik niet mijn best doe om een boek helemaal uit te lezen.

Het andere boek van Ramos dat ik na een paar hoofdstukken dichtsloeg en terugbracht naar de bibliotheek was de roman 'Dorre levens'. Ook hier veel gemijmer, nu in dialoogvorm. De personages interesseerden me niet en er gebeurde nauwelijks iets. Want wat zorgt ervoor dat de lezer blijft lezen? Dat ze nieuwsgierig is naar de personages, dat ze wil weten hoe het verhaal verder gaat. Deze lezer tenminste wel.
Overigens gaan niet alleen Braziliaanse boeken onuitgelezen terug naar de bieb, ook 'In de beste familie' van Rachel Cusk is dit lot beschoren.

Dus mensen, help me en geef me wat tips voor boeiende boeken van Braziliaanse auteurs.