Mãe só há uma – experimenteren met identiteit

Pierre, mooi gespeeld door Naomi Nero, is zeventien jaar en experimenteert vrijelijk met zijn identiteit. Hij vrijt met jongens en met meisjes, draagt graag een string, scheert zijn borsthaar af en maakt selfies nadat hij in de badkamer lipstick heeft opgedaan. Zijn vader is overleden, zijn moeder laat hem met rust en met zijn zusje kan hij goed opschieten.

Aan de vrijheid om al die identiteiten te onderzoeken komt een eind als de politie voor de deur staat. Hij en zijn moeder moeten een DNA-test laten doen, omdat het vermoeden bestaat dat zijn moeder niet zijn biologische moeder is, maar hem als baby heeft gestolen.

De jeugdhulpverlening arrangeert een etentje in een restaurant om hem kennis te laten maken met zijn biologische ouders. Felipe noemen zijn nieuwe ouders hem, de naam die ze hem bij zijn geboorte hebben gegeven.

Ideaalbeeld

Pierre geeft zich niet gewonnen. Zijn nieuwe ouders, die beduidend rijker dan zijn moeder, willen hem laten voldoen aan hun ideaalbeeld. Ze nemen hem mee naar een modezaak en laten hem overhemden en poloshirts passen. Om zijn ouders te provoceren kiest hij een jurk. Vooral voor de vader (Matheus Nachtergaele) heeft het daar erg moeilijk mee.

‘Mãe só há uma’ heeft een open einde, hoewel de toenadering tot het broertje erop wijst dat Pierre een plek gaat vinden bij zijn nieuwe familie. Regisseur Anna Muylaert (1964, São Paulo) schreef ook het scenario en maakte eerder films als ‘É Proibido fumar’ (2009) en ‘Que horas ela volta?’ (2015).

Flexibel

De film, die losjes is gefilmd, stelt boeiende vragen, zoals ook de hamvraag uit de ‘Kaukaïsche Krijtkring’ van Bertolt Brecht: Wie is de echte moeder, de vrouw die je heeft gebaard of de vrouw die je liefdevol heeft opgevoed? In ‘Mae so ha uma’ speelt de zorgende moeder overigens geen rol meer, ze komt in de gevangenis terecht.

Maar de film gaat ook over de grenzen die je als opvoeder tegenkomt, je eigen normen en waarden. En stelt vragen over het ideaalbeeld dat je hebt van je kinderen. Wat als ze niet aan dat ideaalbeeld kunnen en willen voldoen? Hoe flexibel ben je zelf? Ben je bereid je grenzen te verleggen?

Ietwat verwarrend is dat Daniela Nefussi beide moeders speelt. Wat wil Anna Muylaert hiermee zeggen? Dat moeders inwisselbaar zijn?